‘Zolang het kan, blijf ik voor mijn moeder zorgen’

Mirjam uit Leidschendam zorgt samen met haar zus Corien (foto) voor haar moeder met dementie.

‘Mijn drijfveer?’, vraagt Mirjam*. ‘Ik wil niet dat mijn moeder naar een verpleeghuis gaat. Dat is niets voor haar. Ze was een zelfstandige vrouw, heeft veel gereisd en is geïnteresseerd in de wereld en mensen om haar heen. Zolang ik de mogelijkheid heb, blijf ik voor haar zorgen. Alles functioneert, alleen haar hoofd doet het niet meer. In drie minuten vraagt ze zes keer of ik kinderen heb. Niet iedereen kan daar goed tegen. Maar dit is wat we hebben’, zegt Mirjam.

Huishouden erbij

Ze gaat twee keer per week bij haar moeder (87) langs, doet boodschappen, koopt kant-en-klaar maaltijden, maakt schoon en doet de was. Dat doet ze al zo’n zeven jaar. ‘Ik zou elke dag wel langs kunnen gaan, maar ik doe dat bewust niet. Dan wordt het iets waar ze heel erg op rekent. Bovendien heb ik nog een baan, gezin en ben ik lid van een koor. Ik heb er eigenlijk een huishouden bij. Dus ik doe wat ik kan.’

Leuke dag

Omdat ze de praktische dingen doet, ontbreekt het Mirjam aan tijd om leuke dingen met haar moeder te doen. Daarom zou ze het fijn vinden als er iemand eens met haar moeder zou kunnen komen eten, een wandeling maakt of een spelletje speelt. ‘Mijn moeder gaat nu een keer per week naar een ontmoetingscentrum voor mensen met geheugenproblemen en ze gaat naar schilderles met een vriendin van mij die haar ophaalt. Daar geniet ze dan erg van.’

Eenzaam in de zorg

Soms vindt Mirjam het zwaar dat alle praktische zaken op haar neerkomen; haar zus Corien woont ver weg, maar belt wel bijna dagelijks en komt eens per maand langs om te helpen. ‘Ik voel me soms weleens eenzaam in de zorg. Als ik niet ga, is het de hele week stil bij mijn moeder thuis. Mijn moeder zegt dan heel dapper: ‘Ik red me wel hoor’. Maar ja, ze redt zich natuurlijk niet.’

Hoofdprijs

Toch ziet Mirjam de zorg als iets wat ze ‘gewoon’ doet. ‘Als ik elke dag zou denken: Tjonge jonge wat zwaar, dan wordt het een belasting. Het is gewoon iets wat ik doe. Ik zorg voor mijn moeder en ik ben blij dat ik dat kan doen. Dat is mijn mindset. En als mijn moeder dan zegt: ‘Oh lieverd, wat bof je toch hè dat je zo lekker dichtbij je moeder woont en dat je zo lekker voor mij mag zorgen’, zeg ik daarop lachend: ‘Ja mam, ik heb de hoofdprijs.’

*  Op verzoek gebruiken we een gefingeerde naam. Haar echte naam is bij ons bekend.