‘Ik ga niet achter de geraniums zitten, omdat mijn man ziek is’

Ans Haket (72) is mantelzorger voor haar man Johan (72) die al 25 jaar Parkinson heeft. Ze wonen in Leidschendam.

Achterin de huiskamer luistert Johan naar de radio in een sta-op stoel, een elektrisch bedienbare stoel die het opstaan vergemakkelijkt. Met zijn benen en armen maakt hij onbeheerste bewegingen. Na de dagelijkse wasbeurt van de verpleegkundige, heeft Ans hem aangesloten op de medicijnpomp. ’s Avonds voor het slapen gaan ontkoppelt zij hem weer. ‘Eerst was ik daar heel onzeker over, hoe werkt zo’n pomp en als ik iets niet goed doe, wat dan? Maar na drie dagen meekijken met een verpleegkundige ging het goed. Ik vind het niet nodig daar twee keer per dag iemand voor te laten komen. Dit lukt mij ook’, zegt Ans, zittend aan de eettafel.

Enige verlichting

Sinds de medicijnpomp gaat het iets beter met Johan. En dat betekent ook enige verlichting voor Ans. Haar leven wordt grotendeels bepaald door de ziekte van Parkinson. Ze brengt haar man twee keer per week naar fysiotherapie, blijft daar bij hem omdat hij niet stabiel is. Vervolgens brengt zij hem tussen de middag naar bed en gaat dan zelf boodschappen doen of leest de Libelle. Dan helpt zij hem met opstaan en kookt. Als ze een afspraak buiten de deur heeft, zorgt ze dat er iemand bij hem blijft omdat de kans bestaat dat hij valt.

Wandelingetjes

Ans klaagt niet snel, maar moeilijk vindt ze het bij vlagen wel. Vooral als ze andere stellen samen ziet genieten op de fiets, in een restaurant of op de dansvloer. ‘We maken nog wel wandelingetjes langs de Vliet of naar het winkelcentrum, maar de ziekte heeft van mijn actieve, sportieve en hardwerkende man een ander mens gemaakt. Stijf en stil. Hij gaat stapsgewijs bergafwaarts. Gaat er bij hem iets af, komt er bij mij werk bij. Ik doe het gewoon. De zorg hoort erbij’, zegt Ans.

Hulp vragen

Een paar jaar geleden werd het haar allemaal te veel en toen heeft ze de huisverpleegkundige van Florence om hulp gevraagd. ‘Hulp vragen moet je durven. Ik denk nu niet meer: Ach, ik doe alles zelf wel.’ Ans krijgt inmiddels hulp van haar zoon en van een vrijwilliger van Woej zodat ze op maandagavond en woensdagochtend een paar uurtjes kan sporten en zwemmen met vriendinnen. ‘Ik wil actief blijven en een eigen leven houden. Als ik dat niet zou hebben, zou ik de continue zorg niet aankunnen. Ik ga niet achter de geraniums zitten omdat mijn man Parkinson heeft.’