'Een logische volgende stap in onze relatie'

 

‘Ik ga al sinds ik me kan heugen heel goed met mijn moeder om. Tot voor kort zorgde ze zelfs nog altijd een beetje voor mij. Na een valpartij vorig jaar ging ze zienderogen achteruit. Dit jaar kwam daar een zwaar herseninfarct bovenop. Dat ik nu voor haar zorg, zie ik als een logische volgende stap in onze relatie.’

De 89-jarige moeder van Pip Theijs was altijd een zeer actieve dame. Een paar jaar geleden was ze nog geregeld op de dansvloer te vinden, ondernam ze dingen met vriendinnen en een jaar geleden reed ze nog auto. Tegenstribbelende benen, de val en het infarct staken een stok in de actieve wielen. Maar Pip en haar broers zorgen dat hun moeder ook in het verpleeghuis geen dag alleen is.

 

Indisch

Wat meteen opvalt in het verhaal van Pip, is dat de familiebanden altijd zeer hecht zijn geweest. ‘Indo’s hè’, lacht Pip. ‘Ik heb eerlijk gezegd ook geen moment het gevoel gehad dat ik mantelzorger ben voor mijn moeder. Ik ben gewoon haar dochter.’ Pip vertelt dat het misschien ook komt omdat ze het nooit heel zwaar hebben gehad. ‘Ze is heel lang heel goed geweest. En toen ze na de valpartij weer naar huis mocht, ging het ook wel weer. Samen met twee van mijn broers zorgde ik dan voor het eten en het huishouden.’ Natuurlijk sloeg de schrik haar met het herseninfarct wel om het hart. Pip: ‘Maar los van het verdriet hierover, heb ik het gevoel dat ze in het verpleeghuis qua medische zorg en verzorging in goede handen is. Wij kunnen ons dan richten op andere belangrijke dingen: haar gezelschap houden, de kapper en de pedicure regelen en haar administratie verzorgen.’

Prikkelen

Pip werkt ruim 40 uur per week als stagemanager en productievoorbereider bij de bekende Haagse poptempel het Paard. Daarnaast gaat ze zo’n 4 keer in de week bij haar moeder langs. Het infarct zorgde ervoor dat zij alleen nog een hand en haar hoofd kan bewegen én dat ze geprikkeld moet worden. ‘Geestelijk is ze nog oké’, zegt Pip. ‘Maar als we haar niet prikkelen, dan lijkt ze een beetje in zichzelf weg te zakken. Dus vragen we haar welke dag het is, vertellen we dingen over mensen die zij ook kent en laten we haar filmpjes zien van haar kleinkinderen. Oh, en van katten. Dat vindt ze geweldig.’ Volgens Pip lukt het de ene dag beter dan de andere om echt een gesprek met haar moeder te voeren. ‘Daarom vraag ik me weleens af wat voor haar de kwaliteit van leven nog is. Maar als ik dan denk aan de vele liefdevolle en grappige momenten, zie ik daar wel de waarde van in.’

‘Hoeveel tijd en geduld mantelzorg kost’

Tijd

Emotioneel gezien vindt Pip het besef dat haar moeder nooit meer naar huis zal gaan heel zwaar. Ook schrikt ze steeds weer als het verpleeghuis belt.
Pip: ‘En meer praktisch ervaar ik nu aan den lijve hoeveel tijd en geduld mantelzorg kost. Gelukkig heeft mijn omgeving hier veel begrip voor en mijn werkgever geeft me alle ruimte. Daarnaast merk ik dat het ook belangrijk is dat je over goede informatie beschikt van verschillende instanties. Gelukkig neemt een van mijn broers deze taak voortvarend op zich.’
Tot slot wil Pip benadrukken dat ze dit alleen kan doen omdat haar hart haar dit ingeeft. ‘Ik wil graag voor mijn moeder zorgen. Maar zegt je hart: ‘Dat wil of dat kan ik niet’, dan kun je het beter overlaten aan mensen die het wel fijn vinden.’

Tekst: André Hörmann
Fotografie: Judith Zandwijk