'Daar doe ik het voor'


‘Mijn moeder waardeert het enorm dat ik er voor haar ben. Alleen al de gedachte aan een verzorgingshuis kan haar erg ongelukkig maken. Ze vindt het geweldig dat ze in haar eigen omgeving kan blijven. Daar doe ik het voor. Al vind ik het vanwege de intensiteit wel lastig om goed voor mijn eigen welzijn te zorgen.’

 

Babs Overwijn zorgt sinds 2010 voor haar nu 91-jarige moeder. Het begon met kleine dingen omdat haar vader veel van de zorg op zich nam. Toen hij in 2012 overleed, nam Babs het helemaal over. In 2013 ging zij vanwege een verbouwing van haar eigen woning ‘tijdelijk’ bij haar moeder wonen. Toen zag ze hoe serieus de zorgbehoefte van haar moeder was en werd ‘tijdelijk’ structureel.

 

Behoefte

Een zeldzame auto-immuunziekte die het hoornvlies aantast, beperkt lopen met een rollator en een hartprobleem. De zorgbehoefte van Babs’ moeder is duidelijk. ‘Vanwege haar oogproblemen staat ze onder constante controle van de oogarts’, vertelt Babs. ‘Zo proberen ze het zicht van 20% in één oog te behouden. Ik zorg dan voor de afspraken en de bezoeken aan het ziekenhuis. Die probeer ik altijd op een vrijdag – mijn vrije dag – te regelen.’ Daarnaast zorgt Babs voor de administratie, de afspraken met de hulp, de boodschappen en het draaiend houden van het huishouden. Maar ook voor gezelschap. ‘Want’, zegt Babs, ‘mijn moeder vindt het eigenlijk ook heel gezellig dat ik er altijd ben. Toch merk ik zelf dat ik behoefte heb aan privacy. Daar moeten we samen nog wel een weg in vinden de komende tijd.’

Eigenwijs

Babs is de enige familie die haar moeder nog heeft. In dat opzicht is het niet vreemd dat haar moeder emotioneel erg aan haar hangt. Daarbij accepteert ze ook niet gemakkelijk – professionele – hulp van anderen. ‘Het is niet eenvoudig om mijn moeder ergens van te overtuigen’, vindt Babs. ‘Nu is ze altijd al eigenwijs geweest en dat heeft haar bijvoorbeeld de oorlog doorgeholpen. Maar vandaag de dag verschillen onze ideeën over redelijkheid. Ook wel begrijpelijk omdat mijn moeder al een tijdje niet meer echt actief is in de maatschappij. Toch zullen we hierin op één lijn moeten komen. Ik heb al aangekondigd dat als de laatste fase van de verbouwing van mijn huis is afgerond, ik dan in het weekend daar ben. Gewoon weer eens vrienden uitnodigen voor een borrelavond met lekkere biertjes. Natuurlijk regel ik dan dat er iemand anders is voor mijn moeder. Ze is cognitief nog prima in orde dus ze zal snel beseffen dat de soep niet zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend.’

‘Voor anderen zorgen blijkt iets anders dan voor jezelf zorgen’

Zelfzorg

Net als veel andere mantelzorgers kwam Babs er bij toeval achter dat ze ‘mantelzorger’ was. Ze zag iets op tv en dacht: ‘Ik zit in dezelfde situatie!’ Ook op haar werk – UWV WERKbedrijf – kwamen ze er bij toeval achter dat heel veel medewerkers mantelzorger zijn. Babs: ‘Mijn werkgever organiseerde toen een informatiemiddag. Ik was er zelf niet bij aanwezig, maar er kwamen deze middag veel emoties los. Dat verbaasde me wel én niet. In ons werk zijn we gespecialiseerd in het wegnemen van drempels voor mensen die werkloos zijn geraakt. Maar voor anderen zorgen blijkt iets anders dan voor jezelf zorgen. Kijk ik naar mezelf, dan ben ik stapje voor stapje in de situatie van fulltime mantelzorg terechtgekomen. Het is dan lastig om het terug te draaien. Had ik het mezelf eerder gerealiseerd, dan had ik er zeker voor gezorgd dat ik meer tijd voor mezelf had genomen. Want dat is zo belangrijk!’

Tekst: André Hörmann
Fotografie: Judith Zandwijk